ท่องเที่ยว

A Moment in Kolkata คืนวันเดือนปี ที่ไม่เปลี่ยนในโกลกาต้า

Published 31 ก.ค. 2018

By กรกฎ พัลลภรักษา

Kolkata-Guide-To-Go-Rabbit-Today-MAIN_920x470

ถ้าโลกใบนี้จะไม่มีไฟฟ้า หรือน้ำประปาหยุดไหล หรือระบบสื่อสารจะล่มสักวัน คนในโกลกาต้าอาจไม่กระเทือนกระทบเท่าไร เพราะวงจรจังหวะชีวิต มีสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น...ไม่ได้ทั้งหมด 

โอกาสที่ให้ตัวเองได้รู้จักโกลกาต้า มาจากเมื่ออ่านหนังสือเกี่ยวกับอดีตของโกลกาต้า ว่าเป็นเมืองท่าที่เก่าแก่ที่สุด และยังเคยเป็นเมืองหลวงในยุคที่อังกฤษครอบครองอินเดีย ก่อนจะย้ายที่ไปตั้งเมืองหลวงใหม่ คือเดลลีปัจจุบัน 

A Moment in Kolkata,Guide To Go,Rabbit Today

ตั้งแต่ปี ค.ศ.1911 ( พ.ศ. 2454) เป็นต้นมา ความเจริญระดับเมืองหลวง ที่มีตึก วัง บ้านเรือน ที่อู้ฟู้มั่งคั่งระดับ ลอนดอน นิวยอร์ก และปารีสที่ปลูกสร้างมา ถูกกระตุกให้สะดุดลง เหมือนถูกสาบอาบไปด้วยฝุ่นที่ฉาบเมืองทั้งเมือง เหมือนหญิงสาวในเสื้อผ้าที่ใส่เต็มยศ มอมแมมไปด้วยละอองผงฝุ่นจับเป็นคราบบนเสื้อผ้าหรู ที่ยังมองเห็นอยู่ด้วยตาเปล่า

A Moment in Kolkata,Guide To Go,Rabbit Today

โกลกาต้าให้โอกาสฉันได้เอื้อมมือเข้าไปปัดฝุ่น และทำความรู้จักกับทอง ที่อุปมาว่าถูกห่อไว้ด้วยผ้าขี้ริ้ว! เพราะสำหรับฉัน ปัจจุบันของโกลกาต้าอยู่ในอดีต...เหมือนเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ยังมีชีวิต ทุกวันของคนที่นี่ยังมีร้านรีดผ้าที่ไม่ใช้ ไฟฟ้าแต่เป็นถ่านไม้ ยังใช้เครื่องพิมพ์ดีดเครื่องใหญ่โบราณพิมพ์สำนวนศาล ใช้คันโยกสูบน้ำใช้ในบางถนน และรถคนลากในยามที่เข้าในซอยซอกที่แคบ 

ความหลากหลายทับซ้อนของเมืองมีมิติ มีรสชาติที่ตื่นเต็มไปด้วยเรื่องราว ทั้งเรื่องเล่าที่เป็นเรื่องจริง เรื่องจริงที่เป็นความเชื่อ และความเชื่อที่เหลือเชื่อ จนแม้หนังสือพิมพ์ Economics เมื่อปี 2012 บอกว่า โกลกาต้าเป็นเมืองที่คนลืม...แต่เมื่อได้ก้าวขาเข้าไปรู้จักแล้ว ไม่มีใครจะลืมโกลกาต้าลง 

...

ก่อนพระอาทิตย์จะแตะขอบฟ้า ฉันตื่นขึ้นมานั่งแอมบาสเดอร์ หรือรถแท๊กซี่ที่เซ็กซี่ที่สุดในโลก ไปเบียดไหล่กับชาวฮินดูที่ริมแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ ฮูกลี สาขาหนึ่งของแม่น้ำคงคา แทรกตัวเข้าไปให้ถึง Mullick Ghat ตลิ่งท่าน้ำดอกไม้ กับพิธีกรรมประจำวันของชาวฮินดูที่จะลงไปอาบน้ำในแม่น้ำแห่งนี้ กลิ่นธูป เสียงนกร้อง ลมเย็น และม่านหมอกขุ่น ทำให้สะพานฮาวราห์ ที่อยู่เป็นฉากหลัง ยิ่งดูยิ่งใหญ่อลังการ เกือบเหมือนภาพตัดปะที่มาจากคนละเมือง 

ว้าว! นี่ละ...มันคือปรากฏการณ์ของความขัดแย้งในหลากบรรยากาศ ที่ฉันยอมถลำลึกขึ้น! บนสะพานระยะไกล ฉันเห็นเหมือนขบวนมดเดินต่อๆกัน แท้จริงคือขบวนคนที่มีตระกร้าทูนหัวเป็นดอกไม้ หรือไม่ก็ข้าวของกำลังเดินข้ามสะพานไปอีกฝั่ง เพราะตลาดดอกไม้อยู่ข้างๆ นี่เอง อารมณ์เหมือนปากคลองตลาดที่บางกอก ทว่าตลาดนี้ใหญ่มาก และ ใหญ่ที่สุดในเอเชียทีเดียว 

A Moment in Kolkata,Guide To Go,Rabbit Today

ตลาดดอกไม้แห่งนี้มีอายุกว่า130 ปีแล้ว และยังมีลมหายใจอยู่ ไม่มีใครมาจัดระเบียบ เพราะตลาดชาวบ้านแบบนี้คือวัฒนธรรมประจำวันของคนที่นี่ไปแล้ว เขาบอกว่าตราบใดที่คนโกลกาต้ายังไหว้เทพที่มีกว่า 30 ล้านองค์อยู่ ตราบนั้นยังต้องมีตลาดดอกไม้! 

ไฉ่-หรือชานมอินเดียหอมในแก้วดินเผา เป็นเมืองเดียวที่ยังใช้แก้วดินเผาไม่ใช่พลาสติก ดื่มเสร็จก็ปล่อยแก้วให้ร่วงกระแทกพื้นแหลกคืนกลับไปสู่ธรรมชาติได้อีก หรือจะเก็บไปใช้ต่อก็ไม่มีใครว่าอะไร ฉันกระโดดขึ้นรถรางไฟฟ้าที่เก่าแก่ที่สุดในอินเดีย ไปเดินย่านที่เก่าที่สุดของเมืองเช่นกัน 

ย่านกุมาตุรีเป็นย่านที่ทำหุ่นฟางผสมโคลนของเทพีทุรกา ที่จะมีเทศกาลและพิธีแห่เป็นประจำทุกปี คนในหมู่บ้านย่านนี้มีงานยุ่งทั้งปี เพราะต้องมีการสั่งทำล่วงหน้า ในโกลกาต้ามีความเป็นชุมชนที่เป็นกลุ่มของอาชีพแต่ละอาชีพ แบบที่กรุงเทพฯ เคยเป็น...ย่านแต่ละย่านนั้นมีลมหายใจ มีสี มีเสียง มีเสน่ห์ ที่โดดเด่นเป็นของตัวเอง ความสนุกคือการได้เดินเข้าไปในชีวิตของพวกเขา ที่แบ่งความเป็นตัวเองให้เรารู้จัก ไม่ว่าจะเป็นโรงปั้นในวังเก่า หรือใต้ต้นไม้มีผ้าใบคลุม เขาให้เวลากับคนนอกอย่างฉันแบบไม่หวงเวลาที่ตัวเขาต้องหยุดทำงาน เหมือนเดินเข้าไปในโรงปั้นหุ่นเทพหุ่นเทพีปั้น 

A Moment in Kolkata,Guide To Go,Rabbit Today

ที่เหลือของวันนี้คือการรู้จักเมืองให้ถึงรส ต้องรอตกเย็น วัฒนธรรมอย่างหนึ่งคือการ ‘อัดด้า’ แปลว่าการซุบซิบพูดคุยจิ๊บจั๊บกัน ในซอย Deckar’s Lane หรือ James Hickey Sarani เป็นซอยที่มีร้านอาหารชาวบ้านๆ เรียงราย 2 ข้างทาง แน่นขนัดไปด้วยคนเมืองเลิกงาน ที่มาจับกลุ่มสังสรรค์พูดคุยกินของว่างหรือข้าวเย็นก่อนกลับบ้าน 

A Moment in Kolkata,Guide To Go,Rabbit Today

เช่นกัน ที่ฉันก็เข้าแถวสั่งอาหาร และแทรกตัวรวมไปกับคนโกลกาต้าด้วย ร้านชาเก๋า ไฟถ่านลุกโชนชื่อ Chitto Babu’s มีแกงซุปไก่ใส่เครื่องเทศเบาๆ แบบซดน้ำได้กับขนมปังหัวกะโหลก ผ่าบางปิ้งเกือบไหม้ใช้จิ้มแกง ฉันสั่งไฉ่ร้อนๆ หอมๆ ด้วย เพราะนี่คือเครื่องมือที่ทำให้เรามีรอยยิ้มให้กันและกัน เริ่มต้นตั้งแต่แบ่งม้านั่ง และส่งกระดาษทิชชู่เช็ดปากเช็ดมือให้กัน 

A Moment in Kolkata,Guide To Go,Rabbit Today

และนั่นละ คือบทเริ่มต้น ‘อัดด้า’ ที่ทำให้ฉันจะได้รู้จักโกลกาต้า ตามแบบสายตาของแต่ละคน ที่จะไม่ซ้ำกันกับใคร 



Advertising