ชีวิตและการงาน

ชอบตัวเองมาก ทำไงดี

Published 15 ต.ค. 2018

By คำ ผกา

Love-myself-smart-living-Rabbit-Today-banner

เพื่อนคนหนึ่งเคยแนะนำเพื่อนอีกคนหนึ่งที่มักจะหงุดหงิด ไม่มีความสุข ไม่ใคร่จะมีความพึงพอใจอะไรในตัวเองว่า “เฮ้ย เธอต้องเรียนรู้ที่ชอบตัวเองให้มากกว่านี้นะ”

เพื่อนที่ได้รับคำแนะนำไปก็ชะงักเล็กน้อย และตอบกลับมาว่า “ถ้าฉันชอบตัวเองมาก ฉันก็กลายเป็น คำ ผกา สิ”

ฉันเมื่อรู้เรื่องนี้แล้วก็คิดว่าน่าสนใจดีกับการได้ชื่อว่าเป็นคนชอบตัวเองเหลือเกิน และก็ไม่ปฏิเสธด้วยว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

คำพูดอันดาษดื่นที่คนเขาชอบใช้เทศนาแก่กันคือ คนเราต้องหัดรักตัวเองให้เป็น เพราะถ้ารักตัวเองไม่เป็นแล้วจะไปรักคนอื่นได้อย่างไร - ประโยคแบบนี้ฟังกันมาจนเป็นคาถา และท้ายที่สุดเราก็ไม่แน่ใจว่าการรักตัวเองจะทำให้เรารักคนอื่น หรือการรักตัวเองจะทำให้เรากลายเป็นคนเห็นแก่ตัว สามารถเอารัดเอาเปรียบ ทรยศ หักหลัง คดโกงต่อคนอื่น ไม่แยแสต่อความเจ็บปวดของคนอื่น พร้อมจะทำอะไรก็ได้ที่ทำให้ตัวเองได้ดี มีความเป็นอย่างนั้นหรือเปล่า

แต่ในอีกด้านหนึ่ง ฉันก็เห็นประเด็นของการรักตัวเอง  เช่น ถ้าเราเห็นผู้หญิงคนหนึ่งรักสามีของเธอมาก รักมากเสียจนกระทั่งยอมเขาทุกเรื่อง รับใช้เขาทุกอย่าง ถูกกระทำย่ำยีทั้งกายและใจอย่างไรก็อดทน ตัวเองทุกข์ระทมแค่ไหนกับพฤติกรรมของผู้ชายคนนี้ก็ยอมไปได้เรื่อยๆ เพียงเพราะว่าเขา - ในเคสแบบนี้ เราก็จะมีคำถามว่า เออ เขาไม่รักตัวเองเลยหรือไร

หรือในฐานะที่เราเป็นลูกที่ต้องดูแลพ่อแม่ แต่ก็มีลูกบางคนที่ยอมทำงานหนัก เป็นหนี้เป็นสิน อุทิศตนดูแลครอบครัว พ่อแม่ เสียจนไม่สามารถมีชีวิตของตนเอง และไม่มีเรี่ยวแรงหรือทรัพยากรใดๆ ที่จะกลายเป็นความสุขของตัวเอง เจอแบบนี้เราก็มีคำถามอีกว่า เราสามารถตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ โดยที่ยังไม่สูญเสียความรักของเราที่มีต่อตัวเราเองได้หรือไม่ นั่นคือ การดูแล ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ ก็ต้องมีลิมิต เป็นไปตามกำลังความสามารถ ไม่มากเสียจนทำให้เรากลายเป็นไร้สุข หรือไม่เหลืออะไรมาไว้สำหรับดูแล ปรนเปรอตนเองเลย

เพราะฉะนั้น สำหรับฉันแล้ว หัวใจของการมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขกายสบายใจพอควรคือการยืนหยัดที่จะทั้งชอบตัวเองและรักตัวเอง

หลายคนก็อาจจะเลิกคิ้วมีคำถามว่า ชอบตัวเองนี่เส้นแบ่งมันบางมากเลยกับคำว่าหลงตัวเอง

คำถามต่อไปของฉันคือ มันก็ไม่ผิดไหมที่เราจะชอบตัวเองไปจนถึงหลงตัวเองนิดๆ ตราบเท่าที่เราไม่ไปทำอันธพาลกับใคร

ทำไมฉันถึงคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ชอบตัวเองมาก

ฉันก็คิดเรื่องนี้ไม่ออก จนกระทั่งได้ยินข่าวหนึ่ง มีรายละเอียดว่า ผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดตึกตายเพราะกลุ้มใจที่ดวงตาของตนเองไม่เท่ากัน

ฟังแล้วได้แต่ร้องโห...คนเราต้องมีความไม่ชอบตัวเองเบอร์ไหนถึงอยากตายเพียงเพราะไปศัลยกรรมตามาแล้วมันไม่เท่ากัน

ทีนี้ การชอบตัวเองกับการพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ มันก็ไม่เหมือนกันอีก

เช่น ฉันคิดว่าหากฉันไปเสริมจมูกฉันต้องสวยขึ้นแน่ๆ นั่นแปลว่า ฉันไม่ได้พอใจกับจมูกของตัวเอง ทว่า แม้ไม่ไปทำศัลยกรรมจมูก ฉันก็ยังชอบตัวเองอยู่นั่นเอง ไม่ได้คิดว่าตัวเองสวยน้อย คิดว่าตวเองสวยนั่นแหละ และสวยได้อีกหากไปทำอะไรเพิ่มมานิดๆ หน่อยๆ

คนที่ชอบตัวเองก็คือ ต่อให้ตัวเองเป็นคนไม่เก่ง ไม่รวย ไม่สวย ไม่เก๋ คนคนนั้นก็ยังชอบตัวเองในแบบที่ตัวเองเป็น แต่ไม่ได้แปลว่า ถ้าเราเก่งกว่านี้ รวยกว่านี้ สวยกว่านี้ เราจะไม่ชอบ และไม่มีความสุข ตรงกันข้าม ค่อนข้างมั่นใจว่าจะมีความสุขมากขึ้นด้วยซ้ำ

สำหรับฉันเองที่รู้ดีว่า เขียนหนังสือก็ได้แค่งั้นๆ ทำงานได้ก็ได้ระดับหนึ่ง ไม่ถึงขึ้นจะประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่โด่งดัง ความสวยก็น้อย น่องก็ทู่ ก้นก็บาน พ่อแม่ก็จน ไลฟ์สไตล์เก๋ๆ อะไรก็ไม่มี แต่ทั้งหมดนี้ ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมจึงยังไม่เคยรู้สึกเลยสักวันว่าไม่ชอบตัวเอง

ตรงกันข้าม กลับรู้สึกชอบ ภูมิใจ และรักตัวเอง ทุกครั้งที่ประสบความสำเร็จในการทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน เช่น การเขียนต้นฉบับเสร็จ การสามารถจัดการชีวิตให้ตื่นไปโยคะได้ การหาเวลาไปดื่มไวน์กับเพื่อน หรือแค่ดองไข่เค็มสำเร็จและอร่อย ปลูกกุหลาบแล้วมันออกดอก!

เนี่ย ความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตที่เราทำได้ ทำได้ดี ทำได้เสร็จแม้จะไม่ดี เหล่านี้ล้วนแต่นำความพึงพอใจมาให้เรา และทำให้เรารู้สึกว่า เฮ้ย เราเก่งจัง เราดีจัง ชอบตัวเองจัง

แล้วมันก็มีความสุข หัวใจก็พองโต



Advertising